สังคมแห่งความโลภในปัจจุบัน มีแต่การแข่งขัน การชิงดีชิงเด่น ความโลภ ความอยากได้ อยากมี อยากเป็น อยากให้เป็นอย่างนั้น อย่างให้ได้อย่างนี้ เมื่อไม่สมหวังก็เป็นทุกข์ หวังมากก็ทุกข์มาก เมื่อรู้เช่นนี้แล้ว เราจะหวังมากทำไม
เมื่อคืนผมได้อ่านเจอเรื่องเล่าเรื่องหนึ่งในเว็บไซค์เด็กดีดอทคอม เป็นเรื่องเล่าที่ พระพุทธเจ้าทรงปรารภภิกษุณีรูปหนึ่งชื่อ ถูลนันทา ผู้ไม่รู้จักประมาณในการบริโภคกระเทียม ซึ่งสร้างความเดือดร้อนให้แก่ชาวบ้าน ได้ทรงสาธกว่า
“กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในสมัยพระโพธิ์สัตว์เกิดมาเป็นพราหมณ์ตระกูลหนึ่ง มีภรรยาและลูกสาว ๓ คน พอลูกสาวมีสามีแล้วทุกคน พราหมณ์ก็ได้เสียชีวิตไปเกิดเป็นหงส์ทองคำระลึกชาติได้
วันหนึ่ง ได้เห็นความลำบากของพราหมณ์และลูกสาวที่ต้องทำงานรับจ้างคนอื่นเลี้ยงชีพ จึงเกิดความสงสาร ได้บินไปที่บ้านพราหมณีและลูกสาว แล้วเล่าเรื่องให้นางฟังและได้สลัดขนทองคำให้แก่พวกนางคนละหนึ่งขนและบินหนีไป หงส์ทองคำได้มาบ้านพราหมณีและลูกสาวเป็นระยะ ๆ และได้สลัดขนให้คนละหนึ่งขนทุกครั้งที่มา ทำให้พราหมณีและลูกสาวมีฐานะร่ำรวยมีเงินเหลือกินเหลือใช้และมีความสุขสบาย
ต่อมาวันหนึ่ง พราหมณีเกิดความโลภ จึงได้ปรึกษากับลูกสาวทั้ง 3 คนว่า “ถ้าเราจับหงส์ทองคำมาถอนขนออกให้หมด เพื่อจะได้มีทรัพย์สินมากมาย” พวกลูกสาวทั้ง 3 คนไม่เห็นด้วย แต่นางพราหมณียืนยันว่าจะทำ
เมื่อหงส์ทองคำบินมาถึง นางได้จับหงส์ทองคำถอนขนออกจนหมด แต่ขนที่ถอนออกมานั้นกลับกลายเป็นขนนกธรรมดา เพราะไม่ได้เกิดจากความต้องการของหงส์ทองคำ
พราหมณีได้เลี้ยงดูหงส์ทองคำจนขนงอกออกมาใหม่ และหงส์ทองคำนั้นได้บิดหนีไปและไม่กลับมาอีกเลย”
เรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ความโลภมาก ทำให้ลาภหาย และความโลภมากทำให้ชีวิตของนางพราหมณีเป็นทุกข์ เพราะความอยากที่มากเกินไป ไม่รู้จะประมาณตน
คนเราในปัจจุบันก็เหมือนกัน อยากได้ อยากมี อยากเป็นจนมากเกินไป ไม่ประมาณตน หรือไม่รู้จะพอ ชีวิตก็ไม่มีความสุขและไม่เหลือสิ่งใด
ผู้อยากรู้อยากเห็น
